114:"ขอบคุณ"

posted on 17 Nov 2011 16:28 by popoejung
มีเรื่องเล่ามากมายในทางที่เราเลือกเดินเอง
เราเรียนที่กทม. 4 ปี และเลือกที่จะทำงานต่างจังหวัด
และไม่ใช่บ้านเกิดของตัวเอง 
หนองบัวลำภู..ที่แรก ( http://popoejung.exteen.com/20100601/entry เร่ขายฝัน@หนองบัวลำภู)
แต่เราอยู่ได้เพียง 4 เดือนเท่านั้น
ว่างงานสองเดือน
และงานใหม่ก็ได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อเดือนตุลาคม 2010 
ณ อำเภอสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี
 
 
มีคนบอกเราว่า เราเป็นนักล่าฝันแห่งบ้าน... 
เราอาจจะไม่ใช่นักล่าฝัน
แต่เราเป็นพวกบ้าที่ทำตามแรงบันดาลใจที่เกิดขึ้นจากใจ
ก่อนจบสาขาวิชาอนามัยชุมชน ต้องฝึกภาคสนามร่วมกันกับสาขาวิชาชีพอื่นๆ
(มีหมอ พยาบาล สาธารณสุขสาขาต่างๆ)
(http://popoejung.exteen.com/20100211/entry ฝึกงาน ณ หนองม่วง )
นอนพักอยู่โรงเรียนแห่งหนึ่งประมาณเดือนกว่าๆ 
ในช่วงที่ฝึกงาน แอบถามตัวเองอยากทำงานแบบไหน..
ก็ได้ค้นพบแรงบันดาลใจนี้มา ..
(.http://popoejung.exteen.com/20101106/entry จดหมายถึงคุณแรงบันดาลใจ)
 
 
ในที่สุดเราก็เลือกทำงานด้านอนามัยแม่และเด็ก และโภชนาการ
เป็นงานที่ต้องลงชุมชน หมู่บ้าน ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก โรงเรียน
อยู่แถบชายแดนเสียด้วย
ห่างจากบ้านเกิดที่อุดรธานีก็เกือบเจ็ดร้อยกิโลเมตรเลยทีเดียว
บางวันก็คิดถึงบ้านบ้าง 
แต่ด้วยมีลูกบ้ามาก..ไม่ได้ ฉันถอยไม่ได้ ต้องเดินให้ถึงที่สุด
 
ทำงานเกี่ยวกับเด็ก พบเจอเด็กๆ มีความสุขนะ 
สุขไปกับงาน เหนื่อยบ้าง ท้อบ้าง มันคงเป็นเรื่องธรรมดา 
แม้บางทีจะเครียดกับเรื่องที่ต้องพัฒนา เหมือนเป็นภาระใจ
ว่าเราต้องพัฒนาสุขภาพแม่และเด็กให้ดีขึ้นให้ได้ 
(สุขภาพ กาย ใจ สังคม และตามมาด้วยเรื่องเศรษฐกิจ รายได้ การศึกษา)
 
มีเรื่องเล่ามากมายในปีที่ผ่านมา (ตุลา2010- ต.ค. 2011)
แต่วันนี้เรารู้สึกขอบคุณ 
ขอบพระคุณพระเจ้า ที่ทำให้เราได้พบเด็กๆที่น่ารัก
ขอบพระคุณกำลังใจดีดีที่มองเห็นบ้างไม่เห็นบ้าง แต่รู้มันมีล้นอยู่ในใจ 
และเชื่อมั่นว่าตนเองสามารถอยู่ในพื้นที่ และลุยงานในพื้นที่ชายแดนแบบนี้ได้
 
แรงบันดาลใจที่เกิดขึ้นจากเด็กๆบ้านหนองม่วงยังคงอยู่
ถ้าหากงานพัฒนาที่แสนท้าทายนี้สำเร็จ หรือทำให้ผู้อื่นดีขึ้น
เราขอมอบความดีนี้ให้เด็กๆบ้านหนองม่วง และแม่ผู้ที่ยอมให้ลูกเลือกทำงานตามใจตนเองได้
(แม้ครั้งหนึ่ง เคยดื้อมาก สอบทำงานได้ใกล้บ้านแต่ไปทำ 
รู้ว่าแม่คงทรมานใจและเป็นห่วงน่าดู ..)
 
 
หลายคนมองว่างานเราไม่มั่นคง
แต่เรามองมุมกลับ ถ้าเราทำงาน แล้วเราใช้เงินเกินตัว 
ไม่มีเงินเก็บ นั่นก็ไม่มั่นคงเหมือนกัน
แต่เราทำงานที่ให้ทั้งเงินและความสุข 
แม้จะเป็นงานหนัก ..แต่ไม่มีใครที่ประสบผลสำเร็จโดยไม่ทำงานหนัก
 
แต่แรงบันดาลใจนี้มีระยะเวลาของมัน 
ความฝันเราก็มีที่สิ้นสุด..และมีฝันต่อไปเสมอ 
เราใช้ชีวิต เพื่ออยากให้ชีวิตได้พบกับอะไรบ้าง
และสุดท้าย เราใช้ชีวิตเพื่ออยากให้คนบนโลกจดจำเราในแบบไหน
 
ขอบคุณสำหรับก้าวแรกของปริญญาใบแรก..
ขอบคุณเด็กๆที่ทำให้โลกน่าอยู่ และสวยงาม
ขอบคุณแม่ที่เปิดโอกาสให้ลูกเลือก
ขอบพระคุณพระเจ้า..ผู้ยิ่งใหญ่ ที่ทำให้เราได้มาทำงาน ณ ที่แห่งนี้
 
...นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น 
 
ปล. ถ้าว่างๆและคิดอะไรออก เขียนออก จะมาเล่าเรื่องราวสนุกๆ ของเด็กๆให้ฟัง
 
 

Comment

Comment:

Tweet

รอยยิ้มที่มอบให้
ความเอื้ออาทรที่ได้รับ
คือ ความสุขและกำลังใจ ในการสร้างเสริมสุขภาพในชุมชน
confused smile

#1 By ลมหนาว---> on 2011-12-29 21:42

porpang View my profile

Favourites